Basri sizler icin varrr
Mood:  happy
Topic: Iste geldim burdayim...
Benim adim Basri.Biliyorum komik bir isim ama komiklik zaten benim isim :) Pek kedi ismi degil farkindayim hatta siz insanlar bile bu ismi pek kullanmiyorsunuz artik ama ben ismimi seviyorum cunku bu ismi bana takan insanlari cok seviyorum. Onlar benim herseyim, onlar olmasa ben yasayamam.

Benim hikayem de pek cok kedi gibi sokaklarda basladi. Annemi hayal meyal hatirliyorum. Daha cok kucukken annemi kaybettim. Sonrasi benim icin cok zor oldu. Sokaklarda tehlike cok, yemek azdi. Cok cabaladim hayatta kalmak icin, hep direndim. Benim sansim canayakin olusumdu. Cogu kedi kardesim gibi insanlardan korkmadim. Onlara yanastim.Yardim istedim. Kismetime, hep iyi insanlar rastladi bana.Yemek verdiler, sevdiler beni.

Gunler boyle gecerken, birden karnimda agrilar basladi. Hastalandim. Gucum, kuvvetim azaldi. Yalnizdim..Sonra onlari gordum..Bir kadinla bir adam. Hemen yanlarina gittim. "Bana bakar misiniz lutfen? Acim ve hastayim. Size ihtiyacim var" dedim. Onlar da nasil olduysa anladilar beni, acidilar bana. Sicacik evlerine goturduler. Yemek verdiler. Doktora gosterdiler. Hemen iyi oldum. Ama bu sefer de "ya ben iyilestim diye beni tekrar sokaga birakirlarsa naaparim ben, alistim da size noolur birakmayin beni.." diye her gun yalvardim.

Sonra bir gun eve yine onlar gibi bir kadin bir adam geldi. Birden beni alip goturduler. "Eyvah" dedim "bunlar beni kim bilir nereye goturuyorlar?".. Yolda cok korktum..Ama bosunaymis.. Meger bu kadin da iyi insanmis, o da beni evine goturdu. Hemen bana mama verdi. Ben de atladim hemen kucagina, nasil mutlu oldum anlatamam. Meger ne iyi insanlar varmis. Hele bu beni evine getiren basinda sari tuyler olan kadin yok m! Dunya iyisi bir insan! Cok sevdim onu..Hemen eve gelsin, beni kucagina alsin, sevsin istiyorum hep.. Gece bile yataginda yattim ondan uzaklasmamak icin..Biricik sahibim beni aldi, doktora goturdu. Konrolum yapilsin diye ama megerse ben hastaymisin.Oradaki amcalar oyle dediler.Hemen bana igneler yaptilar. Sonra ben yine evime donecegim diye beklerken doktorlar orada kalmam gerektigini soylediler, cok uzuldum. Kalmak istemedim ama buna mecburmusum.Hem kimse de bana sormadi zaten.Beni kucuk bir kafese koydular.Hemen iyilesmem lazimdi, sahibime sorun olmak istemiyordum. Belki bana kizardi iyilesmiyorum diye. O yuzden hic sesimi cikarmadim. Denilen her seyi yaptim. Ama gunler gecmek bilmedi. Sahibim her gun beni gormeye gelip bana destek verdiginde mutluluktan ucuyor, bu ziyaretler bana ilaclardan cok daha iyi geliyordu. Sonunda nihayet sahibim beni aldi evimize getirdi.

Kendimi de artik cok iyi hissediyordum. Evde bildigim butun oyunlari yapiyorum, sahibimi eglendirebilmek icin. Sonra da nefes nefese kalip uyuyorum butun gece. Cok mutluyum artik. Bu yasimda cok acilar cektim ama sari sacli sahibimi bulmak butun bu dertlere degdi..Artik tamamen iyilestim.Ben bu evin delikanlisiyim..Ailemi cok seviyorum...


Basrikedi